Çarşamba, Mart 19, 2008 - SEN YOKTUN SULTANIM

SEN YOKTUN SULTANIM Sen yoktun sultanım Hz Âdem'deydi nurun Önce cenneti, Sonra yeryüzünü şereflendirdin. Âdem nuruna affedildi Arafat bu affa şâhitti Sen yoktun Nuh'un gemisindeydi nurun... Dalgalar yeryüzünü boğarken Toprağın bağrındaki su Gökyüzüyle buluşurken Ve bu bir ilahi azap derken, ALLAH nurunu taşıdı binbir sebeple Tûfan, nurunu selamladı edeple... Sen yoktun... Hz.İsmail'in alnındaydı nurun İbrahimî bir dua yükseldi kimsesiz çöllerden "RABBİMİZ" dedi, "onlara kendi içlerinden Senin ayetlerini okuyacak Kitap ve hikmeti öğretecek onlara, Onları temizleyecek bir elçi gönder, Amin dedi on sekiz bin âlem Nurunla aydınlanan minicik ellerini semaya kaldırarak Amin dedi ismail. Hira nur dağı amin diyerek ayağa kalktı Medine'den adı uhud olan bir amin yankılandı sevr dağında. Sen yoktun... Hz.isa "Ahmed" diye muştuladı seni Alemlerin efendisi diye sana seslendi. Artık ben sizinle çok söyleşmem, dedi havarilerine.. Çünkü bu âlemin reisi geliyor... Bekleyin ahmed geliyor. Kainata rahmet geliyor. Havarilerin yüzünü okşayan, Ölüleri dirilten bir nefes oldun Ama sen yoktun... Sen yoktun sultânım, Hz. Abdullah'ın alnındaydı nurun Başı eğik gezerdi mazlum Kuteyle göklerden seni sorardı Varaka seni arardı semada Anneler kız çocuklarını hep ağlayarak sevdiler. Ağlayarak süslediler ölüme... Ağlayarak hadi dayına gidiyorsun dediler. Sen yokken, Canlı canlı toprağa gömülmenin adıydı dayıya gitmek. Anne yüreğinin çıldırtan çaresizliğiydi. Ve yavrusunun ölüme gidişini seyretmesiydi... En son çocuk atılırken çukura Annesinin suretinde bir melek tuttu onu Ve tebessüm ederek hira nur dağını gösterdi. Melekler süslüyordu hirâyı. Efendisine hazırlanıyordu cebel-i nur, Efendisine hazırlanıyordu mekke. Âlem efendisine hazırlanıyordu Kainatın gözü hz. aminedeydi. Toprak yalvarıyordu rabbine, Gel diye ağlıyordu mazlumlar, gözleri semada Ve bir gelişin vardı YA RASULALLAH Bir inişin vardı yer yüzüne... Önünde cebrail! Ardında yalın kılıç melekler! Bir inişin vardı yer yüzüne... Yetimler en huzurlu geceyi geçirdi belki de Öksüzler annelerine sarıldı doya doya. Sonra bir sessizlik kapladı seher vaktini. Her şey sus pus olmuştu. Hadi diyordu yıldızlar, hadi diyordu ay! Kainat bir isim duymak istiyordu. Ve bir ses yükseldi Âmine'nin evinden; MUHAMMED Karanlıklar aydınlığa bıraktı yerini. MUHAMMED Melekler öptü o nurdan ellerini. MUHAMMED Seni yaratan allah'a kurbânız ey dürri yekta! Sana o adı verenRAHMANa kurbanız Artık sen vardın Susuz topraklara rahmet indi seninle Annenden sonra anne halime sevindi seninle Yağmura mı ihtiyaç var? Kaldır şehadet parmağını, Yağmurları salsın ALLAH Sonra tut ağacın yaprağını, Köklerini çıkarttırıp yanında yürütsün ALLAH. Yeterki sen iste, Sen iste YA RASULALLAH Deki ben kimim? Dağlar, taşlar dile gelsin, Dilsiz çocuklar ellerinden tutup, Ente RASULALLAH desin. Sen vardın Bedir kârdı, Uhut dardı Hendek yârdı. Yiğitlerin vardı. Ölmek için yarışan yiğitlerin... Hele bir enesin vardı senin. Uhut'ta öldüğünü duyunca arkadaşlarına, Niye burada oturuyorsunuz diye sormuştu. Onlar da "ALLAH'IN RESULU öldürülmüş deyince arkadaşlarına dönüp " peki o öldükten sonra yaşayıp da ne yapacaksınız? Kalkın ve o'nun gibi ölün! demişti. Ve savaşın en yoğun olduğu yerde şehit düşmüştü. Hem de ne şehit ey nebi! Vücudu yaralardan tanınmaz haldeydi. Kız kardeşi ancak parmaklarından tanıdı onu... Musab bin umeyr'in vardı senin. Uhut'ta sancağını taşıyan. Öyle bir aşkla sana bağlıydı ki ALLAH o gün melekleri musab'ın suretinde indirdi. Ebu hureyren vardı... Acıkınca mescidin önünde durur sana bakardı. Sen anlardın, Ya ebâhir gel! derdin. Ve sen gittin... Bir gidişle gittin Ardında hüznün kaldı. Hasretin kaldı göklerde. Bilal ezan okuyamaz oldu Ne zaman teşebbüs etse MUHAMMED RESULALLAH demeye Dizleri üstüne çöker, kendinden geçerdi. Sonra günler ay, Aylar yıl oldu. Ve asırlar oldu Sensizliğe açtık gözlerimizi. Ama sen bırakmazsın bizi. Sen varsın ey şehitlerin sultanı Sen varsın! Bir şehit bile ölmezken Sana nasıl yok deriz. Ebutalip şama giderken devesinin önüne geçip Beni burda kime bırakıp gidiyorsun demiştin. Ne anam var ne babam... Ebutalip bırakmamıştı bu yüzden . Sensizliğin ızdırabıyla inleyen ümmetini kime bırakıp gidiyorsun ya RASÜLALLAH Bırakma bizi ki; ALLAH Sen onların içindeyken onlara azab edecek değiliz buyuruyor. Bırakma bizi! Hayatı seninle öğretti RAHMAN Kulluğu seninle tanıdık. Duayı senden öğrendik sevgili! Hz ömer umre için senden izin isteyince, "kardeşcik" dedin ona, Kardeşcik, duanda bana da yer ayırır mısın? Bizler ömer değiliz ama Bütün dualarımız senin için Ey RABBİMİZ RASÜLÜNÜ anışımızdan haberdar et! O'na binler salat, binler selam! Habibine makam-ı mahmut'u ver O'na vesileyi lutfet. O'nu refik-i Âlâya yükselt Bizi de affet O'nun hatrına affet Zatının hatrına affet. ne olur affet bizi bizi affet... (amin)

DURSUN ALİ ERZİNCANLI